"Η χειμερινή βελανιδιά" διήγημα του Γιούρι Ναγκίμπιν

Το εργο αναφέρεται στο μεγαλείο της παιδικής αθωότητας και στην ικανότητα που εχουν τα παιδιά να βλέπουν πράγματα και θαύματα που οι μεγάλοι δεν μπορούν να δουν.Έτσι ο μαθητής γίνεται δάσκαλος και μαθαίνει στην δασκάλα του ότι η πραγματική γνώση υπερβαίνει τους κανόνες της γραμματικής και των σχολικών βιβλίων. Κεντρικό θέμα η μεγαλοπρεπής βελανιδιά

Το χιόνι που έπεσε τη νύχια έστρωσε τα στενό δρομάκο από την Ουβάροφκα στο σχολείο και μόνο το περπάτημά της φαινόταν από τα λεπτά ίχνη που άφηναν οι μυτερές της γαλότσες πάνω στο χιονισμένο χαλί. Η δασκάλα έβαζε προσεκτικά το πόδι της με τη μυτερή γούνινη γαλότσα της για να μπορεί να βρίσκει την ισορροπία αν την ξεγελάσει το χιόνι και δεν πρσφτάσει να στηριχτεί. Υπήρχε κίνδυνος να σωριαστεί πάνω στο χιόνι.


Μέχρι το σχολείο η απόσταση ήταν μισό χιλιόμετρο. Η δασκάλα έριξε πάνω της το γούνινο παλτό της και το κεφάλι της το έδεσε με ένα ελαφρύ μάλλινο μαντίλι. Το κρύο ήταν τσουχτερό και επιπλέον φυσούσε και κρύος αέρας που πετούσε το χιόνι στο πρόσωπό της και σε όλο το σώμα της. Η εικοσιτετράχρονη δασκάλα χαιρόταν να περπατάει μέσα στο χιόνι και να τη φυσάει ο παγωμένος αέρας, χαιρόταν να

Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης

Το πολυβραβευμένο και πολυδιαβασμένο οικολογικό μυθιστόρημα του Λουίς Σεπούλβεδα για τον Αμαζόνιο, τους Ινδιάνους και την καταστροφή της παρθένας φύσης. Μια ομάδα λευκών, ρίχνεται στην αναζήτ

ηση ενός άγριου αιλουροειδούς. Η συνάντηση των ανθρώπων με το ζώο αποτελεί μία από τις πλέον φορτισμένες σελίδες της σύγχρονης λογοτεχνίας. Μεταφρασμένο στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου.

Διαβάστε το πρώτο κεφάλαιο

Ο ουρανός ήταν ένα τουμπανιασμένο ασκί που κρεμόταν απειλητικά λίγες πιθαμές πάνω απ' τα κεφάλια. Ο χλιαρός και γλιτζερός αέρας σάρωνε κάτι σκόρπια φύλλα και τράνταζε σύρριζα τις ραχιτικές μπανανιές που κοσμούσαν την πρόσοψη του δημαρχείου. Οι λίγοι κάτοικοι του Ελ Ιδίλιο, μαζί με πέντ'-έξι τυχοδιώκτες που 'χαν μαζευτεί απ' τα γύρω, περίμεναν στην αποβάθρα τη σειρά τους για να καθίσουν στην

H ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει

«Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σ’ έναν γλάρο να πετάει», 

Λουίς Σεπούλδεβα

Ο Κολονέλο ήταν ένας γάτος ακαθορίστου ηλικίας. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν συνομήλικος με το εστιατόριο που τον φιλοξενούσε, κι άλλοι υποστήριζαν πως ήταν ακόμα πιο μεγάλος. Η ηλικία του όμως δεν είχε και πολύ μεγάλη σημασία, γιατί ο Κολονέλο είχε ένα περίεργο ταλέντο να συμβουλεύει όσους είχαν κάποιο πρόβλημα, και παρ’ όλο που ο ίδιος δεν έλυνε καμία δυσκολία, ήταν σχεδόν σίγουρο πως οι συμβουλές του βοηθούσαν στο ξεπέρασμά τους. Λόγω της ηλικίας -και του ταλέντου του-, όλοι οι γάτοι του λιμανιού θεωρούσαν τον Κολονέλο αυθεντία.

***

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα του μυθιστορήματος “Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει”. Μεταξύ άλλων εξετάζει και το μεγάλο πρόβλημα της ρύπανσης των θαλασσών. Στο έργο αυτό που εκτυλίσσεται στο λιμάνι του Αμβούργου, ο γάτος Ζορμπάς, «που ήταν μαύρος, πελώριος και χοντρός», υπόσχεται σε μια ετοιμοθάνατη από τη μόλυνση γλαροπούλα να κλωσήσει αυτός το αβγό της, να μεγαλώσει το γλαρόπουλο που θα γεννηθεί και να το μάθει να πετάει. Το έργο γνώρισε και γνωρίζει τεράστια επιτυχία σε όλο τον κόσμο, ενώ στη Γαλλία γυρίστηκε και σε ταινία κινούμενων σχεδίων. Στο απόσπασμα που παραθέτουμε, παρακολουθούμε τον τρόπο με τον οποίο μολύνεται θανάσιμα η Κενγκά, η μάνα-γλάρος.

Κεφάλαιο 3: Αμβούργο εν όψει

Λουίς Σεπούλβεδα (Luis Sepúlveda, γεν. 1949)

Η ομορφιά που γεννιόταν και πέθαινε

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα μικρό μαύρο σποράκι παπαρούνας, που

ζούσε στριμωγμένο, μαζί με τ’ άλλα αδέρφια του, μες στην κοιλιά της μάνας

του.

Μια μέρα του καλοκαιριού, η μάνα τους, αφού έχασε και το τελευταίο κόκκινο πέταλό της, πέθανε ήσυχα, όπως ήσυχα είχε ζήσει όλη τη ζωή της. Δεν

Χλωριάδα, μια ραψωδία της χλωρίδας

 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΚΙΚΑΣ

Χλωριάδα, μια ραψωδία της χλωρίδας

Στο απόσπασμα αυτού του πρωτόλειου αλλά και προδρομικού «οικολογικού μυθιστορήματος» –το

οποίο εκδόθηκε στην Ελλάδα λίγα χρόνια μετά το σοβαρό πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ της

Το δέντρο

Το διήγημα γράφτηκε το 1938 και ανήκει στη συλλογή Αλλόκοτοι Άνθρωποι (1944). Η δράση του τοποθετείται πριν από τον Β́ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Αίγυπτο, όπου και υπήρχε ακμάζουσα ελληνική

παροικία, μέλος της οποίας ήταν και ο Στρατής Τσίρκας (1911-1980), ένας από τους σημαντικότερους

πεζογράφους της μεταπολεμικής μας λογοτεχνίας. Το συγκεκριμένο κείμενο μπορεί να θεωρηθεί

προδρομικό της σύγχρονης «οικολογικής» λογοτεχνίας. 

Ο Στρατής Τσίρκας (πραγματικό ονοματεπώνυμο Ιωάννης Χατζηανδρέας) (Κάιρο 23 Ιουλίου 1911 – Αθήνα 27 Ιανουαρίου 1980)[...]

Το δέντροΣας έτυχε να πιάσετε φιλία μ’ ένα δέντρο; Είναι κάτι που έχει πολλή γοητεία. Κατεβαίνετε,

λόγου χάρη, απ’ το σπίτι σας. «Πού πας;» σας ρωτάνε, – Να, μια βόλτα… λέτε. Μα μέσα σας

κρυφά: Πάω να δω το Δέντρο!

[...]

Όταν πρωταντίκρισα αυτό το δέντρο στην άπω Αίγυπτο μόνο που δεν φώναξα. Ένιωσα

την ψυχή μου να πιάνεται από ενθουσιασμό κι από φόβο. Πολλοί ερωτεμένοι νιώθουν κάτι

παραπλήσιο. Στη χαρά της αγάπης τους υπάρχει πάντα ο φόβος για κάτι που αναπάντεχα

θά ’ρθει να τους την πάρει.

Συζήτηση με τον δικηγόρο κ. Τρύφωνα Κόλλια

Πώς γίνεται η άνυδρη καλλιέργεια στην Αμοργό

«Ο χορός της βροχής»

Τα Οικολογικά παραμύθια και διηγήματα που περιέχονται στο βιβλίο «Ο χορός της βροχής» του Μπάμπη Δερμιτζάκη, είναι μια πολύ καλή πρόταση για την παιδική ηλικία, με ενημερωτική, μορφωτική,

Μπάμπης Δερμιτζάκης Οικολογία και παιδική λογοτεχνία: μια περίπτωση πρόσληψης

Μπάμπης Δερμιτζάκης

Οικολογία και παιδική λογοτεχνία: μια περίπτωση πρόσληψης

Εισήγηση σε συνέδριο του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Κρήτης με θέμα «Ψυχοπαιδαγωγική της Προσχολικής Ηλικίας», Ρέθυμνο,18-20 Οκτωβρίου 2001. Δημοσιεύτηκε στα «Πρακτικά Επιστημονικού Συνεδρίου», Τόμος Β΄, Έκδοση Παιδαγωγικού Τμήματος Προσχολικής